می گن امشب شب قدره

شبی که برتر از هزار ماه هست و همه ی درهای آسمون به روی به روی بنده ها بازه و فرشته ها تا سحرگاه روی زمینن و مشغول ثبت دعاهای بنده ی خالق خویش!

امشب شبیه که میگن اگه هرچی از خدا بخوای بهت میده و دست بنده خودشو بی نصیب رد نمی کنه

امشب شب مستجاب شدن دعاهاس.پس آدما!بیاین دعا کنیم.خوب که واسه خودمون دعا کردیم و دعا کردیم خدا یکیمونو بکنه چهار تا و زندگیمونو از این رو به اون رو کنه و عاقبت به خیرمون کنه و سامتی بهمون بدهو وقتی دعا کردن واسه خودتون تموم شدبه فکر اونایی بیفتیم که همیشه روزه ن.اونایی که هر شبشون به خاطر سفت بودن زمین لختکف اتاق حقیرشون بیدارن و شب قدر دارن.

بعد از این برای یک هدف دعا کنید.هدفی که الان شما رو که دارین این مطلبو می خونید رو واداشته تا اینجا باشید!برای آبادانی سرزمینی که گویا گره کورش رو دیگه دندون هم نمی تونه باز کنه!هر چند...

به هر حال امشب شب قدره و خدا!وعده داده که دعا ها رو مستجاب می کنه.بازم فکر کنید که چه دعاهایی میشه کرد.به من هم بگین. 

در آستانه هفته دفاع مقدس هستیم.هفته ای که با سالروز شروع جنگ تحمیلی و آغاز تجاوز نیروهای تجاوز گر به خاک مقدس کشورمان آغاز می شود .امروز بیست و شش سال از آن تاریخ می گذرد و هنوز یاد دلاوری ها فتوح و البته یاد شهدا و جوانان در یاد ها باقی ست.

جنگ تحمیلی نمایشنامه ای است که می توان از چند دیدگاه به آن نگریست.نمایشنامه دلاوری یک ملت برای دفاع از خاک میهن خویش بدون هیچ گونه تعلل.فارغ از هرگونه صحبت حاشیه ای و بازی های سیاسی!

پرده اول

آغاز جنگ.شروع حملات از آسمان و زمین و عده ای که بدور از هرگونه بازی سیاسی و اهداف شوم جان پاک خود را در دست گرفته و برای دفاع از خاک وطن و ناموس خویش تن خود را سپر گلوله ها و موشک ها کردند.

پاکانی که هیچ گاه در بالای خاکریز ها به فکر بازگشت و استفاده از امتیازات نبودند.آنهایی که اصلا مجالی برای فکر کردن به این موضوع نداشتند و تنها برای اعتلای نام ایران به قلب دشمن زدند.بودند کسانی که تنها به فکر سربلندی ایران و آزادیش بودند و در لحظه های حساس جنگ هیچ کس به آنها تضمین زنده باز گشتن را نداده بود.

رفتند تا امروز باز هم ایران در دست ایرانی باشد و باز هم امید به آبادانی و آزادی این خاک بر تر از گوهر را داشته باشیم.رفتند اما امروز خون و نامشان بازیچه و دستاویزی شده است برای رسیدن به هدف عده ای خاص.عده ای که تنها نام آنها را برای بازی های تبلیغاتی و رسیدن به مقاصد خواست می خواهند.

ما خون عاشقان را در لاله ها شکستیم

بر حجله های آنان آن لاله زیور کردیم

پرده دوم

پس از هشت سال جنگ تمام شد و نفرت نام صدام و عراق بر دل داغدار مادران و مردم ایران باقی ماند.مردمی که جوانان خود را پرپر شده دیدند و خانه خود را ویران شده و نخل های بی سر را در نخلستان ها.

کشوری که بعد از یک انقلاب مردمی با وعده ازادی کم کم برای استقلال خود تلاش را اغاز کرده بودند و کم کم مردم به انتظار فضای مطلوب خود بودند٬بار دیگر ویرانی وطن را نظاره گر بودند.ویرانی که باعث شد تا همین امروز هم با یاد آوری هشت سال جنگ خیلی از کارها انجام نشود و خیلی از کمبود ها توجیه شود.و باز هم جنگ دستاویزی شد برای خیلی حرف ها و خیلی اهداف.

پرده سوم

امروز بعد از بیست و شش سال از آغاز جنگ٬و در حالیکه هنوز خرابی حاصل از آن هشت سال جبران نشده و هنوز هم پیکر پاک شهدا از مناطق جنگی کشف می شود٬و در حالیکه حکومت و دولت عراق البته به واسطه گسترش دموکراسی آمریکایی تغییر کرده است٬شاهد آن هستیم که عراق را کشور دوست و همسایه خود می خوانیم و براحتی کمک های میلیاردی به این کشور انجام می شود.( فارغ از این که این کمک ها خود نیاز بسیاری از مردم کشور خودمان است که سالهاست از انان دریغ شده است).

اما بر چه حسابی؟آیا به جای مطالبه غرامت جنگ و خون بهای جوانان که به خاطر خاک وطن از زندگی و جوانی و آرزو های خویش گذشتند٬به  یاری انها می شتابیم؟

آیا پول خون شهدارا می پردازیم؟

آیا تاوان دفاع از میهن را می پردازیم؟

یا اینکه مقصر این جنگ ما بودیم و اکنون به جبران مافات پرداخته ایم؟

آن هم در صورتی که سران عراقی(دولتمردان و نه رهبران دینی-سیاسی) بیش از آنکه به سوی ما تمایل داشته باشند٬به سوی کسانی که باعث به روی کار آمدنشان شدند تمایل دارند.

آیا این مردم به اصطلاح ستمدیده امروز عراق همان هایی نیستند که بدترین اعمال و رفتار را با اسیران ایرانی داشتند؟

باز هم یاد و خاطره جنگ و بازهم پایمال شدن ارزش خون شهیدان.

پی نوشت۱:

....که شهیدان که اند این همه خونین کفنان!

پی نوشت۲:

   لینک وبلاگ قبلی من